Нашы валанцёры за мяжой: Лера ў Ціролі

Змяніць памер шрыфта Болей Меней Скінуць
Нашы валанцёры за мяжой: Лера ў Ціролі

Давайце знаёміцца: мяне завуць Лера, я з горада зефіру, шын і «БИ-2», а зараз жыву і валанцёру ў Тэльфс. Гэта маленькая, але выбухная сумесь з дзвюх вёсак, кожная з якіх памерам з Венеру або Балі, якія вы ўжо дзвесце разоў бачылі ў мемах. У нейкі момант бургамістру, мабыць, надакучыла катацца туды-сюды, і вёскі вырашылі аб’яднаць у пасёлак гарадскога тыпу, лічы, горад. І па волі таго ж добрага бургамістра тут заснавалі два моладзевыя цэнтры, на карысць якіх я і працую ўжо 4 месяцы і 5 дзён, і сталі прымаць тут валанцёраў.

Я хацела стаць добраахвотніцай, калі яшчэ вучылася ва ўніверсітэце, але нягледзячы на ​​ўсе мае розум, харызму і прыгажосць (або за што там яшчэ хваляць перад тым, як вам адмовяць), мяне не бралі. Сумоўе на гэты праект я, як ні дзіўна, праходзіла ў Аўстрыі, і мабыць, «родныя сцены» дапамаглі, бо не паспела я яшчэ пакінуць яе гасцінных межаў, як мне прыйшоў ліст, дзе мяне не толькі хвалілі, але і прапаноўвалі прыехаць сюды на год!

Самай складанай задачай апынулася, як ні дзіўна, падача на візу. ГА “Цэнтр«Трэці сектар»”, роўна як і прымаючая і каардынуючая арганізацыі, працавалі, як новенькі айфон, і сапраўды таксама дадавалі +200 да ганарлівасці. Падача на візу была стамляючай, бо дзеля гэтага спатрэбілася з’ездзіць на тыдзень у Маскву, але ўсе складанасці забыліся, калі ў канцы пашпарта, на апошніх чыстых старонках, красавалася запаветная налепка.

У Аўстрыі мяне сустрэлі, як патрыярха, на аўтамабілі з асабістым шафёрам. Мне пашанцавала жыць з вясёлым добрым суседам з Іспаніі па імені Хесус (і так, жартачкі на тэму «Дзе Хесус? – ўкрыжавалі» не абышлі яго бокам). Акрамя нас, у Тэльфс ёсць яшчэ два валанцёрцы са школы Мантэсоры, у цэлым жа ў Тыроль сёлета прыехала 14 добраахвотнікаў з Латвіі, Францыі, Італіі, Балгарыі, Венгрыі, Партугаліі, Літвы, Беларусі і нават Расіі, дакладней з Сібіры. На працягу першага ж месяца InfoEck (каардынуючая арганізацыя) зладзіла для нас вясёлую цёплую сустрэчу, дзе мы змаглі лепей даведацца, чым нам трэба будзе займацца, пазнаёміцца ​​паміж сабой і абмеркаваць ужо існуючыя пытанні.

Мне вельмі пашанцавала і з каардынатарамі, і з прымаючай арганізацыяй. Можа, адбіўся менталітэт, а можа, проста падабраліся людзі, якія любяць сваю справу, але нам аказваецца ўсякая дапамога, аж да куплі аэразоля ад шкоднікаў (было і такое). І я ўжо не кажу пра тое, што практычна кожны месяц хлопцы арганізуюць нейкі феерычны team-building – у кастрычніку мы хадзілі на 3 дні ў горы, у лістападзе збіраліся на «позні сняданак» у адным з моладзевых цэнтраў, у студзені і зусім паспрабавалі свае сілы на гарналыжным курорце! І ўсё гэта, не лічачы курсаў нямецкага, дзе мы рэгулярна бачыліся і якія ўжо шчасна паспелі скончыць.

У кастрычніку-лістападзе мы таксама ездзілі на так званы on-arrival training – 4-дзённыя курсы для новапрыбылых валанцёраў з усёй Аўстрыі. Гэта быў цудоўны час, поўны новых знаёмстваў, нязмушанай вучобы, самапазнання. У жыцці кожнага валанцёра такіх трэнінгаў два, і другі, mid-term training, зноў збярэ нас ужо ў лютым-сакавіку.

І ўсё ж – чым жа займаюцца валанцёры? Усё вельмі разнастайна. Народ ў Ціролі робіць кучу карыснага – ад дапамогі школьнікам з хатнім заданнем і гатавання здаровай ежы да догляду сталых людзей і арганізацыі вольнага часу ў культурным цэнтры. Я ж з Хесусам 4 дні на тыдзень прысвячаю працы ў двух моладзевых цэнтрах, а па серадах мы ходзім на прадлёнку ў мясцовую школу, каб пагутарыць з малодшымі школьнікамі. Усё гэта здаецца даволі незвычайным у параўнанні з традыцыйнай беларускай сістэмай адукацыі – дзеці вельмі самастойныя, і нягледзячы на ​​тое, што на 4-5 дзяцей прыпадае па выхавальніку, у асноўным дзеці самі знаходзяць сабе заняткі. Абавязковай праграмы накшталт «музыка, потым танцы, потым спевы, потым падвячорак, потым на вуліцу» тут няма, і дзеці 3-4 гадзіны прадастаўлены самі сабе. У моладзевым цэнтры ўсё прыкладна таксама, і задача валанцёра, як і ўсіх астатніх – быць побач, быць «добрым» дарослым, які не цкуе за ацэнкі і заўсёды знаходзіць час і пагуляць, і дапамагчы, і выслухаць.

Больш за тое, нам прапанавалі пераняць эстафету ў папярэдняга пакалення валанцёраў і весці радыё перадачу! Апынулася, што ўжо больш за 4 гады добраахвотнікі з усяго Ціроля вядуць ўласнае радыё шоу, за якое мы ўзяліся з падвоеным энтузіязмам! На нашым рахунку ўжо 2 перадачы, і калі вам цікава, падключайцеся да нашай радыяхвалі!

Чатыры месяцы праляцелі непрыкметна, і я ўпэўненая, што астатнія восем пакінуць не менш уражанняў, бо валанцёрства – гэта не толькі весёлая займальная праца, але і магчымасць пазнаёміцца з іншымі людзьмі, завесці новых сяброў, выпрабаваць сябе далёка ад дома і, вядома ж, падарожнічаць, нават калі гэта проста паездка на электрычцы ў суседнюю вёску на кірмаш.

З 2019-га года European Voluntary Service, або EVS, горда называецца European Solidarity Corps. Але сутнасць застаецца ранейшай – пакуль ёсць час і магчымасць, спрабуйце свае сілы і выпрабуйце сябе! Я ўпэўнена, што сярод бязмежнага мора магчымасцяў валанцёрства кожны і кожная можа знайсці сабе справу па душы. І паверце, яно таго варта! Так што не губляйце ні хвіліны і падавайцеся ўжо куды-небудзь, а я перадам, каб у ТС чакалі вашых заявак, яны будуць ведаць.

Поспехаў!

P.S. І так, малако ад Альпійскіх кароў сапраўды адрозніваецца! А вось у які бок, вы можаце даведацца, калі станеце новым валанцёрам ў Ціролі! 😉

Тэкст і здымкі – Валерыя Булацкая

Дадаць каментар

  • Універсітэт Залатога Веку

    Універсітэт Залатога Веку

    Сайт праекта, скіраванага на сацыяльную і інтэлектуальную актывізацыю сталых людзей. Вучыцца ніколі не позна!

    Школа маладога журналіста

    Школа маладога журналіста

    Праект для тых, хто хоча паспрабаваць свае сілы ў журналістыцы. Працуе ў Гродне з 1997 г.! Далучайся!

Чытай

Чытаць навiны на hrodna.life
  • Раздзяляй і ўладар. У Гродне паказваюць выставу пра смецце  
    На другім паверсе забаўляльнага цэнтра “Галактыка” да 22 чэрвеня праходзіць экавыстава ZaWtra. Уваход вольны, а бясплатную экскурсію па стэндах правядзе прадстаўніца Цэнтра экалагічных рашэнняў, аднаго з арганізатараў. Гэта першая ў Беларусі інтэрактыўная выстава пра тое, як не проста правільна сартаваць смецце, што не так і лёгка, а як змяншаць яго колькасць штодзень у сваім уласным […]
  • Гарачая клубнічка і чорная пятніца. Колькі насамрэч каштуе беларуская ягада
    “Клубніка нада?” – гэтыя словы ў ваколіцах Лунінца ў чэрвені кажуць замест прывітання. Асабліва, калі сустракаюць незнаёмых людзей. Для клубнічнай сталіцы Беларусі сярэдзіна лета – самы гарачы і нервовы час. Сёлета праблемаў дадало і анамальна гарачае надвор’е. Кошты на ягаду абваліліся і гэта нарадзіла шмат нараканняў і чутак вакол іх. Hrodna.life паехаў у Лунінец, каб […]
  • У Белавежскую пушчу прыйшоў мядзведзь
    На памежнай польска-беларускай тэрыторыі Белавежскай пушчы шпацыруе мядзведзь, паведамляе euroby.info. З’яўленне мядзведзя ў прыгранічных лясах заўсёды выклікае цікавасць. Для лясных турыстаў і грыбнікоў гэта патэнцыйная небяспека, для мясцовых жыхароў пагроза іх гаспадарцы, а для навукоўцаў вельмі рэдкі асобнік, за якім хочацца паназіраць і спадзявацца, што мядзведзь пасяліцца і будзе разнастаіць фауну гэтых месцаў. 14 чэрвеня 2019 […]
  • Летніку па аднаўленні сядзібы ў Шчорсах быць! Збіраюць сродкі
    На платформе molamola.by арганізавалі збор сродкаў на летнік для аднаўлення сядзібы Храптовічаў у Шчорсах, за 25 кіламетраў ад Навагрудка. “Сядзіба з кожным годам руйнуецца ўсё мацней і, калі нічога не рабіць, праз дзясятак гадоў проста знікне з твару Зямлі “, – пішуць арганізатары збору. Чым унікальная сядзіба Храптовічаў? – яе заснаваў апошні канцлер ВКЛ граф Іаахім […]
© 2012 Грамадcкае аб'яднанне "Цэнтр інфармацыйнай падтрымкі грамадcкіх ініцыятыў "Трэці сектар"
Каталог TUT.BY