Нашы валанцёры за мяжой: Лера ў Ціролі

Змяніць памер шрыфта Болей Меней Скінуць
Нашы валанцёры за мяжой: Лера ў Ціролі

Давайце знаёміцца: мяне завуць Лера, я з горада зефіру, шын і «БИ-2», а зараз жыву і валанцёру ў Тэльфс. Гэта маленькая, але выбухная сумесь з дзвюх вёсак, кожная з якіх памерам з Венеру або Балі, якія вы ўжо дзвесце разоў бачылі ў мемах. У нейкі момант бургамістру, мабыць, надакучыла катацца туды-сюды, і вёскі вырашылі аб’яднаць у пасёлак гарадскога тыпу, лічы, горад. І па волі таго ж добрага бургамістра тут заснавалі два моладзевыя цэнтры, на карысць якіх я і працую ўжо 4 месяцы і 5 дзён, і сталі прымаць тут валанцёраў.

Я хацела стаць добраахвотніцай, калі яшчэ вучылася ва ўніверсітэце, але нягледзячы на ​​ўсе мае розум, харызму і прыгажосць (або за што там яшчэ хваляць перад тым, як вам адмовяць), мяне не бралі. Сумоўе на гэты праект я, як ні дзіўна, праходзіла ў Аўстрыі, і мабыць, «родныя сцены» дапамаглі, бо не паспела я яшчэ пакінуць яе гасцінных межаў, як мне прыйшоў ліст, дзе мяне не толькі хвалілі, але і прапаноўвалі прыехаць сюды на год!

Самай складанай задачай апынулася, як ні дзіўна, падача на візу. ГА “Цэнтр«Трэці сектар»”, роўна як і прымаючая і каардынуючая арганізацыі, працавалі, як новенькі айфон, і сапраўды таксама дадавалі +200 да ганарлівасці. Падача на візу была стамляючай, бо дзеля гэтага спатрэбілася з’ездзіць на тыдзень у Маскву, але ўсе складанасці забыліся, калі ў канцы пашпарта, на апошніх чыстых старонках, красавалася запаветная налепка.

У Аўстрыі мяне сустрэлі, як патрыярха, на аўтамабілі з асабістым шафёрам. Мне пашанцавала жыць з вясёлым добрым суседам з Іспаніі па імені Хесус (і так, жартачкі на тэму «Дзе Хесус? – ўкрыжавалі» не абышлі яго бокам). Акрамя нас, у Тэльфс ёсць яшчэ два валанцёрцы са школы Мантэсоры, у цэлым жа ў Тыроль сёлета прыехала 14 добраахвотнікаў з Латвіі, Францыі, Італіі, Балгарыі, Венгрыі, Партугаліі, Літвы, Беларусі і нават Расіі, дакладней з Сібіры. На працягу першага ж месяца InfoEck (каардынуючая арганізацыя) зладзіла для нас вясёлую цёплую сустрэчу, дзе мы змаглі лепей даведацца, чым нам трэба будзе займацца, пазнаёміцца ​​паміж сабой і абмеркаваць ужо існуючыя пытанні.

Мне вельмі пашанцавала і з каардынатарамі, і з прымаючай арганізацыяй. Можа, адбіўся менталітэт, а можа, проста падабраліся людзі, якія любяць сваю справу, але нам аказваецца ўсякая дапамога, аж да куплі аэразоля ад шкоднікаў (было і такое). І я ўжо не кажу пра тое, што практычна кожны месяц хлопцы арганізуюць нейкі феерычны team-building – у кастрычніку мы хадзілі на 3 дні ў горы, у лістападзе збіраліся на «позні сняданак» у адным з моладзевых цэнтраў, у студзені і зусім паспрабавалі свае сілы на гарналыжным курорце! І ўсё гэта, не лічачы курсаў нямецкага, дзе мы рэгулярна бачыліся і якія ўжо шчасна паспелі скончыць.

У кастрычніку-лістападзе мы таксама ездзілі на так званы on-arrival training – 4-дзённыя курсы для новапрыбылых валанцёраў з усёй Аўстрыі. Гэта быў цудоўны час, поўны новых знаёмстваў, нязмушанай вучобы, самапазнання. У жыцці кожнага валанцёра такіх трэнінгаў два, і другі, mid-term training, зноў збярэ нас ужо ў лютым-сакавіку.

І ўсё ж – чым жа займаюцца валанцёры? Усё вельмі разнастайна. Народ ў Ціролі робіць кучу карыснага – ад дапамогі школьнікам з хатнім заданнем і гатавання здаровай ежы да догляду сталых людзей і арганізацыі вольнага часу ў культурным цэнтры. Я ж з Хесусам 4 дні на тыдзень прысвячаю працы ў двух моладзевых цэнтрах, а па серадах мы ходзім на прадлёнку ў мясцовую школу, каб пагутарыць з малодшымі школьнікамі. Усё гэта здаецца даволі незвычайным у параўнанні з традыцыйнай беларускай сістэмай адукацыі – дзеці вельмі самастойныя, і нягледзячы на ​​тое, што на 4-5 дзяцей прыпадае па выхавальніку, у асноўным дзеці самі знаходзяць сабе заняткі. Абавязковай праграмы накшталт «музыка, потым танцы, потым спевы, потым падвячорак, потым на вуліцу» тут няма, і дзеці 3-4 гадзіны прадастаўлены самі сабе. У моладзевым цэнтры ўсё прыкладна таксама, і задача валанцёра, як і ўсіх астатніх – быць побач, быць «добрым» дарослым, які не цкуе за ацэнкі і заўсёды знаходзіць час і пагуляць, і дапамагчы, і выслухаць.

Больш за тое, нам прапанавалі пераняць эстафету ў папярэдняга пакалення валанцёраў і весці радыё перадачу! Апынулася, што ўжо больш за 4 гады добраахвотнікі з усяго Ціроля вядуць ўласнае радыё шоу, за якое мы ўзяліся з падвоеным энтузіязмам! На нашым рахунку ўжо 2 перадачы, і калі вам цікава, падключайцеся да нашай радыяхвалі!

Чатыры месяцы праляцелі непрыкметна, і я ўпэўненая, што астатнія восем пакінуць не менш уражанняў, бо валанцёрства – гэта не толькі весёлая займальная праца, але і магчымасць пазнаёміцца з іншымі людзьмі, завесці новых сяброў, выпрабаваць сябе далёка ад дома і, вядома ж, падарожнічаць, нават калі гэта проста паездка на электрычцы ў суседнюю вёску на кірмаш.

З 2019-га года European Voluntary Service, або EVS, горда называецца European Solidarity Corps. Але сутнасць застаецца ранейшай – пакуль ёсць час і магчымасць, спрабуйце свае сілы і выпрабуйце сябе! Я ўпэўнена, што сярод бязмежнага мора магчымасцяў валанцёрства кожны і кожная можа знайсці сабе справу па душы. І паверце, яно таго варта! Так што не губляйце ні хвіліны і падавайцеся ўжо куды-небудзь, а я перадам, каб у ТС чакалі вашых заявак, яны будуць ведаць.

Поспехаў!

P.S. І так, малако ад Альпійскіх кароў сапраўды адрозніваецца! А вось у які бок, вы можаце даведацца, калі станеце новым валанцёрам ў Ціролі! 😉

Тэкст і здымкі – Валерыя Булацкая

Дадаць каментар

  • Універсітэт Залатога Веку

    Універсітэт Залатога Веку

    Сайт праекта, скіраванага на сацыяльную і інтэлектуальную актывізацыю сталых людзей. Вучыцца ніколі не позна!

    Школа маладога журналіста

    Школа маладога журналіста

    Праект для тых, хто хоча паспрабаваць свае сілы ў журналістыцы. Працуе ў Гродне з 1997 г.! Далучайся!

Чытай

Чытаць навiны на hrodna.life
  • В пристройке лютеранской кирхи во время ремонта нашли старинные газеты
    9 июля в доме возле Лютеранской кирхи во время демонтажа старой лестницы рабочие обнаружили доски, обернутые в газеты столетней давности. Пастор лютераской кирхи Владимир Татарников предполагает, что газету использовали в качестве вспомогательного материала или как утеплитель.«На втором этаже дома общины мы сейчас делаем паломнический центр, – рассказал Hrodna.life Владимир Татарников. – Находки отражают две эпохи из […]
  • Гродзенец трапіў на самаізаляцыю, але бальнічны далі не адразу. Цяпер яго звольнілі за прагулы
    58-гадовы гродзенец Раман трапіў у няпростую сітуацыю: мужчыну звольнілі па артыкуле за прагулы. Аднак ён кажа, што знаходзіўся на самаізаляцыі як кантакт першага ўзроўню, але бальнічны яму адкрылі пазней, чым ён пайшоў на каранцін. «Згубленымі» сталіся тры дні. І быццам бы ўсюды ўсё зрабілі паводле закона, але ў выніку мужчына застаўся без працы, піша TUT.BY. […]
  • У гульца гродзенскага “Нёмана” – двухбаковая пнеўманія. Каранавірус прыйшоў у беларускі футбол
    У форварда гродзенскага “Нёмана” Глеба Рассадкіна дыягнаставалі двухбаковую пнеўманія. Футбаліст знаходзіцца ў гродзенскай бальніцы, піша “Прессбол”. -У Рассадкіна двухбаковая пнеўманія, з якой Глеб ляжыць у гродзенскай бальніцы. Ён ідзе на папраўку і на наступным тыдні, калі нічога не зменіцца, яго абяцаюць выпісаць. Больш дадаць пакуль няма чаго, – сказаў галоўны трэнер каманды Ігар Кавалевіч у […]
  • Падарожжа Грэя: як сабака выпала з акна ў Гродна і рыхтуецца пераехаць у ЗША
    9 ліпеня 2020 года ў Гродне меркавана з акна выкінулі сабаку. У горадзе такое ўжо здаралася: у 2018 годзе гаспадар зааабаронцы падабралі ў завулку Даватара параненага сабаку. Гродзенцы скінуліся на лячэнне і прэпараты для яго, назвалі Грэем. Пазней сабаку павезлі ў рэабілітацыйны цэнтр у Маскву. Адтуль ён рыхтуецца адправіцца ў ЗША ці Еўропу. Рэдакцыя Hrodna.Life […]
© 2012-2019 Грамадcкае аб'яднанне "Цэнтр інфармацыйнай падтрымкі грамадcкіх ініцыятыў "Трэці сектар"